Trauma leeft niet in je verhaal, het leeft in je lijf. Daarom kom je er met alleen praten vaak niet bij, en via werken met het lichaam wel. Hoe dat gaat, lees je hier.
Waarom je hoofd er niet bij kan
We leven in onze westerse wereld voornamelijk vanuit ons hoofd. Vrijwel alles bedenken we, verklaren we, beredeneren we of relativeren we. Misschien herken je het: je kunt prima verklaren waarom je je voelt zoals je je voelt, en toch blijf je vastzitten. Dat is geen onwil en geen zwakte. Het is een kwestie van adresseren. Je zoekt op de verkeerde plek.
Trauma herinner je je namelijk lang niet altijd als verhaal, maar met je gevoelens en je lijf. Het komt regelmatig voor dat je niet eens weet waardoor een gevoel ontstaan is, zeker als het teruggaat naar een tijd waar geen woorden of herinneringen van zijn. Je hoofd weet het niet meer. Je lijf nog wel. Dat is de plek waar we pijn, plezier en comfort ervaren, en waar alles wat we meemaken verwerkt wordt.
Gestolde energie: de rivier en het rotsblok
Je kunt een traumarespons zien als iets dat in je lichaam is geïmplodeerd en zich daar heeft vastgezet. Een soort gestolde energie, spanning in het lijf. En omdat je lichaam altijd naar balans zoekt, past het zich aan die vastgezette spanning aan. Vergelijk het met een rivier waar een rotsblok in ligt: de stroom zoekt zijn weg eromheen.
Dat is knap van je systeem. En het kost wat: energie, ruimte, doorstroming. We zeggen vaak letterlijk “ik heb het een plek gegeven” en dat klopt preciezer dan we bedoelen. Het kreeg ooit een plek. In je lijf.
Verwerken is in beweging laten komen
Verwerken via het lichaam betekent dat die gestolde energie de kans krijgt om in beweging te komen en te ontladen, zodat er weer ruimte en doorstroming ontstaat. De weg daarnaartoe is verbinding. Je maakt weer contact met je lijf en met de gevoelens die daar liggen opgeslagen. Niet door er in te duiken en door er in te verdwijnen maar door het op te merken. Je bewust worden van wat er in je lijf leeft, is de weg naar ruimte en inzicht. Niet andersom.
Hoe dat er in de praktijk uitziet
Eerst stevigheid. We beginnen niet bij het zwaarste. We werken van kracht naar klacht. Je bouwt eerst een basis op. Merken wat rust is in je lijf, waar je steun voelt, wat je draagkracht is. Pas vanuit die stevigheid wordt spanning benaderbaar.
Kleine beetjes. Niet alles hoeft tegelijk. Je raakt steeds een laag van de spanning aan, en gaat dan weer terug naar rust. Zo leert je systeem dat het kan zonder opnieuw overspoeld te raken. Dat heen en weer is geen omweg; het is de verwerking.
Ontlading. Als vastgezette spanning ruimte krijgt, kan dat voelbaar zijn. Warmte, trillingen, emotie die loskomt, een zucht die dieper gaat dan anders. Wat er dan in je zenuwstelsel gebeurt, lees je in dit blog: De werking van het zenuwstelsel.
Het contact met je lijf maak je met aandacht, Ik begeleid, jij bepaalt hoe ver en hoe snel. Juist bij trauma is dat geen detail: jij houdt de regie, de hele tijd.
Wat het je brengt
Eerlijk is eerlijk, dit is een proces dat tijd nodig heeft, en soms is het moeizaam. Het rotsblok verdwijnt ook niet uit je geschiedenis. Wat gebeurd is, is gebeurd. Maar de rivier hoeft er niet meer omheen. Spanning die jarenlang vastzat, kan afvloeien. Je zenuwstelsel kan terugschakelen. En de energie die al die tijd in het eromheen stromen ging zitten, komt vrij voor je leven nu. Dat maakt dit werk, met alles erop en eraan, hoopvol en vitaliserend.
Verder lezen en ermee aan het werk
Wat trauma precies is en hoe het ontstaat, lees je in mijn blog: Wat is trauma? Hoe ik lichaamsgericht werk en voor wie het past, lees je op de aanbodpagina.
Weten of integratief, lichaamsgericht werk wat voor je kan zijn? Maak een afspraak voor een eerste sessie. Als je meer wil weten neem dan contact met me op. Je bent van harte welkom.
